ZABAWY NIE TYLKO DLA TYCH, KTÓRZY ĆWICZĄ U LOGOPEDY.

Drodzy Rodzice i Dzieci. Dziś, nie tylko dla tych, którzy chodzą na zajęcia do logopedy, ale dla wszystkich, proponuję bajkę. Jako logopeda często spotykam się ze stwierdzeniem rodziców, że ćwiczenia są żmudne, powtarzalne, trudne i …nudne. Występują również problemy z motywowaniem dziecka do ich codziennego, częstego i systematycznego wykonywania. Niestety, słuszności tym słowom odmówić nie można, więc dziś proponuję bajkowo-zabawowy charakter ćwiczeń i gimnastyki buzi i języka. W zabawie dzieci się rozluźniają, cieszą z tego, co robią i chętniej właśnie „pracują”. Poprzez zabawę odreagowują urazy związane z trudnościami i kojarzą zajęcia raczej z przyjemnością i zabawą niż nauką. W przystępnej formie doskonalą już nabyte i zbierają nowe doświadczenia, utrwalają i poszerzają zakres opanowanych umiejętności i sprawności językowych. Bajka logopedyczna oprócz tego, że usprawnia narządy mowy dziecka, to również uwrażliwia na różnorodność świata dźwięków, mobilizuje do myślenia i poprawnej werbalizacji, przygotowuje do nauki czytania (poprzez usprawnianie słuchu fonemowego).
 
Zatem DO ZABAWY!
 
 
Przygoda smoka Obiboka
 
W dalekiej krainie, na drugim końcu świata, w czerwonym domku mieszkał okrąglutki, malutki smok. Smok był kolorowy jak tęcza i mięciutki jak wełna. Godzinami wylegiwał się na swoim balkonie, dlatego wszyscy nazywali go smokiem Obibokiem.
 
W poniedziałek jak co dzień rano smok przeciągnął się (przeciągamy się), ziewnął (ziewamy) i przetarł zaspane oczy (przecieramy oczy).
Rozejrzał się dookoła (buzia szeroko otwarta, czubkiem języka oblizujemy wargę górną i dolną) i powiedział: „Może by tak ruszyć w świat? Zobaczyć co tam jest daleko, za tą górą i za rzeką?”
No tak, ale jak tu ruszyć w świat, kiedy ręka, jak i noga Obiboka nie gotowa.
Musi najpierw podnieść się i rozruszać cały grzbiet. Najpierw smok poćwiczył ogon: w górę w dół (buzia otwarta, czubkiem języka dotykamy raz podniebienia górnego raz dolnego) i w prawo w lewo (buzia otwarta, czubkiem języka dotykamy kącików ust), wielkie koła zataczał (buzia otwarta, czubkiem języka oblizujemy wargi).
Brzuch poturlał się po ziemi (czubkiem języka masujemy policzki po wewnętrznej  stronie), później plecy się wygięły (buzia otwarta, czubek języka opieramy o wewnętrzną stronę dolnych siekaczy, zaś przednią część grzbietu języka lekko unosimy do górnych dziąseł tak, by boki języka przylegały do wewnętrznej strony górnych zębów).
Ręce w górę się uniosły i machały czując wiosnę (buzia otwarta, czubkiem języka dotykamy każdego zęba u góry). Smok już poczuł się radośnie (wargi rozciągamy do uśmiechu) i odetchnął (głęboki wdech nosem i wydech buzią) czując w kościach tchnienie sił i pełną moc, więc na ziemię zrzucił koc.
Po ćwiczeniach jednak takich brzuch wszczął alarm nie byle jaki. Pobulgotał (bulll, bulll, bulll), zachichotał (hi, hi, hi, hi), warknął (wrrr, wrr, wrrr), chlipnął (chlip, chlip, chlip), zamiauczał (miauł, miauł, miauł).
Smok nie oparł się tym jękom i za garczek chwycił ręką. Podjadł troszkę (naśladujemy ruchy żucia) i coś popił (wciągamy powietrze wargami, jak przy piciu rurką).
Po jedzeniu się oblizał (buzia otwarta, czubkiem języka oblizujemy wargi) i powiada: „No mój smoczku Obiboczku , czas wyruszać i nie zwlekać, bo już świat tam cały czeka”.
I wyfrunął, bo jak wiecie smoczki skrzydła mają przecież. Lecz ćwiczenia nie zaszkodzą, bo pokrzepią i odmłodzą.
 
Tuj: https://www.youtube.com/watch?v=yUyPh_g-uuA można obejrzeć bajki i posłuchać piosenek ze smokiem Obibokiem.